Maandagmorgen, 10.00 uur, inspectie brandveiligheid. Niet mijn meest favoriete afspraak. Meestal een rondje door het museum waarbij je mompelend "dat zullen we repareren" achter de preventieman van de brandweer aan hobbelt, alles op een blaadje krabbelen om later de onvolkomenheden te laten herstellen. Noodlamp hier, rookmelder daar, transparant, slow woop.
Dit keer was het heel anders. Een nieuw gezicht van de Naardense brandweer deed zijn intrede. Het begon weer met de gebruikelijke kop koffie en een praatje over van alles en niks, maar bij de rondwandeling door het museum bleek al snel dat deze man naar heel andere dingen keek. Ik begon me al te verontschuldigen voor een niet brandend nooduitgangbordje, maar aangezien hij er helemaal niet naar keek en ook niks over zei, liet ik m'n gemompel maar wegsterven.
We kregen een discussie over wat belangrijk was bij brand, de regels of de mensen en dat was heel verfrissend moet ik zeggen!
Op één plek in het museum hebben we namenlijk een 65 meter lange, doodlopende luistergang. Daar hield in de 17e eeuw een soldaat de wacht om te luisteren of de vijand 's nachts de vestinggracht wilde oversteken. De vorm van de gang, met luisterhoorntjes op het dak, versterkte het geluid binnenin.
Die luistergang ligt weer zo'n 60 meter van de ingang van de ondergrondse kazemat af en diezelfde ingang is tegelijk ook de enige uitgang. Als er dus brand is in de kazemat, zit je in die luistergang dus héél ver van de veilige uitgang af.
Nu had de brandweer in 2004 bedacht dat je dan als bezoeker maar rustig achter de glazen tochtpui moest afwachten tot je door brandweermannen met perslucht en maskers opgehaald zou worden. Dat was dan ook de instructie die daar voor bezoekers was opgehangen.
De nieuwe preventieman vond dat maar onzinnig. Hij had liever dat bezoekers langs een net ontstaan brandje zouden lopen, door lichte rook heen snel naar buiten, met misschien lichte klachten van de rook, dan minstens een kwartier (en waarschijnlijk veel langer) achter die tochtpui te moeten wachten op de komst van de brandweer terwijl de gangen zich meer en meer met rook zouden vullen. Een angstige situatie leek hem (en mij ook).
Regels aanpassen aan gebouwen in plaats van gebouwen aanpassen aan regels, zeker bij een 17e eeuws vestingwerk en monument als dat van ons, met veiligheid en haalbaarheid voorop. Verfrissend dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten