Opnieuw.............. studentenwerk

Ik heb al eens eerder geschreven hoe leuk het kan zijn om met studenten te werken. Dat werd vorige week weer onderstreept bij de oplevering van de Personal Museum Guide door een zestal studenten van Fontys Hogeschool in Venlo. Zij doen een master in SOFA (software factory) en hebben een programma geschreven waarmee het Vestingmuseum in de toekomst op de nieuwe locatie Bastion Oranje een innovatieve 'museale meemaking' kan bouwen. Een eerdere groep studenten heeft in 2009 de hardware van het concept getest en laten zien dat het werkt. Deze jongens hebben hart en longen voor het systeem gemaakt, software waarmee je leven in de oude gebouwen kan brengen.

Die meemaking zal het hart van het nieuwe museum worden. Een (inter)actieve wandeling door het leven van militairen in een vestingstad als Naarden rond 1900. Als soldaat, sergeant, kapitein, wasvrouw, commandantsvrouw of met een neutrale rol (waarin je alleen feitelijke informatie krijgt) wandel je straks door het bastion en maakt mee wat die personen toen meemaakten. Het gebouw 'weet' waar je bent en wie je bent en reageert met bij jouw rol horende teksten en beelden. Zo loop je straks letterlijk door de geschiedenis en krijgt die geschiedenis een gezicht en naam. Niet alleen krijg je feitelijke informatie over de ruimten waarin je loopt, ook persoonlijke elementen van het soldatenleven zijn er een onderdeel van; sociale verhoudingen, rangen en standen, wat ze in hun vrije tijd deden, wat ze aten en hoe ze dat vonden......... in de vorm van een museaal toneelstuk waarin je zelf meespeelt.
Hoeveel dichter kan je op het verleden komen?

Het mooie was dat de studenten meer gemaakt hebben dan waarom ik gevraagd had. Ze hebben het idee een stap verder meegenomen, niet alleen een actieve respons op de bezoeker maar zelfs interactiviteit met beeld, geluid en andere fysieke handelingen als input hebben ze in hun software gestopt.


Een goed voorbeeld is een exhibit waarin je als bezoeker als soldaat op wacht moet gaan staan in een wachthuisje. Wachtlopen lijkt wel spannend en leuk, maar als je dat week in, week uit moet doen en er is nooit iets aan de hand, dan is dat behoorlijk vervelend en frustrerend, het soldatenbestaan in vredestijd in een notendop. In de meemaking weet het systeem wie je bent en als je bij het wachthuisje komt, krijg je bevel erin te gaan staan, op wacht. Je krijgt dan te horen dat je niet mag bewegen en bewegingsloos moet blijven staan (wie heeft nooit de schildwachten bij Buckingham Palace gezien?). Bewegingssensoren in het wachthuisje zien of je inderdaad de voorgeschreven drie minuten stil blijft staan (en dan is drie minuten erg lang hoor!). Doe je dat niet en beweeg je te vroeg, dan krijg je op je donder van de drilsergeant. Blijf je netjes staan, krijg je na drie minuten een compliment en kan je verder gaan. En natuurlijk moeten alleen soldaten op wacht staan; sergeanten, officieren en dames lopen natuurlijk geen wacht.


De volgende stap is het werkende concept nu verder te ontwikkelen tot een uitvoerbaar plan, met een inhoudelijke component (welke verhalen willen we vertellen) en een uitvoerinsgcomponent (hoe kunnen we dit systeem ook daadwerkelijk bouwen). Een spannende tocht door (deels) onbekend terrein. Maar met creatieve studenten als die uit Venlo komen we zeker een heel eind!