Misschien wel de vervelendste telefoontjes die je kan krijgen. Of ik neem ze direct op, maar eigenlijk erger nog is als ik de collega's al hoor zeggen "daar ga ik niet over, ik zal u even doorverbinden", dan weet ik al wel wat er aan zit te komen.
Ze beginnen meestal met een heel verhaal over waarom hun blad of magazine zo'n uniek platform is om je publiek te bereiken en dan weet ik het meestal al wel. Vaak onderbreek ik ze dan al in hun verhaal om te zeggen dat we een klein museum zijn met weinig budget voor dit soort advertenties (de enige keer dat ik blij ben dat we een klein museum zijn en weinig geld hebben).
Soms slaag ik erin ze dan al af te poeieren, vaak kost dat nog wat meer moeite, je wilt het tenslotte een beetje beleefd houden, nietwaar.
Één verkoper is wel erg vasthoudend. We hebben de afgelopen jaren een paar keer in zijn gids geadverteerd, dat was niet duur en het leek een doelgroep te bereiken die interessant voor ons kon zijn (Amsterdammers op zoek naar een uitje in het weekend). Dit voorjaar had ik besloten die advertentie niet meer te gaan plaatsen, postcode onderzoek gaf onvoldoende respons uit Amsterdam aan en hoewel het advertentiebedrag niet hoog was, kan ik het maar één keer uitgeven. De verkoper, Peter genaamd, nam daar geen genoegen mee. "Het is niet duur", "Je bereikt er een unieke doelgroep mee", "We werken nu al een paar jaar samen" om tenslotte naar "Je gaat het me toch niet maken om te stoppen?!" en "Dan bel ik van het najaar weer voor de volgende uitgave" te gaan. Ik werd langzamerhand steeds geagiteerder in mijn weigering nog een advertentie te plaatsen en mijn uitleg dat het uiteindelijk toch mijn beslissing is om te adverteren of niet en gooide de telefoon er tenslotte op met een "Ik ben toch niet verplicht te adverteren!".
Afgelopen week had 'Peter' blijkbaar zo'n bord voor z'n kop dat hij doodleuk weer belde; "Met Peter van Uitgeverij M., even over de plaatsing van de voorjaarsadvertentie 2010" waarop ik hem zei dat ik toch dacht duidelijk te zijn geweest en GEEN advertentie meer te willen plaatsen. Hij begon gewoon weer zijn hele litanie aan argumenten en ouwe jongens krentenbrood verhalen af te steken.
Het is tot nu toe de enige keer in het museum geweest dat ik schreeuwend "Ik heb toch NEE gezegd!!!" de telefoon neersmeet.
Overigens ook wel weer lekker om een keer te kunnen doen hoor ;-)
Ongelofelijk, deze Peter wist van geen ophouden. Natuurlijk ben je niet verplicht te adverteren. En zeker niet bij deze man.
BeantwoordenVerwijderen